ΠΑΓΩΝΟΥΝ ΟΙ ΤΣΙΜΙΝΙΕΡΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΩΝ, ΕΝΩ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΕ-ΥΡΩΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ....ΓΙΑΤΙ;
Παγώνουν οι Τσιμινιέρες των Ελληνικών Βιομηχανιών
Το πάλαι ποτέ ένδοξο παρελθόν της ελληνικής βιομηχανίας η οποία στη μεταπολεμική περίοδο τις δεκαετίες του '60 και του '70 οδήγησε στο οικονομικό θαύμα της χώρας με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και προσφέροντας χιλιάδες θέσεις εργασίας ήρθε ξανά με νοσταλγία στις μνήμες με το άκουσμα της είδησης του κλεισίματος του εργοστασίου της Tupperware στη Θήβα. Η αποβιομηχάνιση της Ελλάδας στοιχειώνει τις όποιες προσπάθειες για την ανάκαμψή της μετά τα δέκα σκληρά χρόνια των μνημονίων, καθώς η ανάκτηση του χαμένου εδάφους θα απαιτήσει δεκαετίες. Τα εργοστάσια, η παραγωγή προϊόντων είναι εκείνα που δημιουργούν το ζητούμενο των νέων εποχών για την ευημερία μίας κοινωνίας: Τη βιώσιμη ανάπτυξη.
Πολλά brands, πολλές επιχειρήσεις με μακρά πολυετή διαδρομή συνδεδεμένη με την ίδια την ιστορία της χώρας σβήστηκαν από τον χάρτη
Η μεγάλη αποβιομηχάνιση της χώρας ξεκίνησε τις δεκαετίες του '80 και του '90 και η χαριστική βολή ήρθε την περίοδο 2008 - 2018. Σύμφωνα με στοιχεία της PwC, το διάστημα αυτό υπολογίζεται ότι πάγωσαν οι τσιμινιέρες και κατέβηκαν οι διακόπτες σε 26.570 πολύ μικρές, μικρές, μεσαίες και μεγάλες επιχειρήσεις του μεταποιητικού τομέα. Οι απώλειες θέσεων εργασίας συγκλονίζουν: Εχασαν τις δουλειές τους 160.000 εργαζόμενοι. Το σταδιακό σβήσιμο των εργοστασίων ξεκίνησε τις δεκαετίες του '80 και του '90. Με τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια να έρχονται τη δεκαετία του '70.
Από αναλυτές και επιστήμονες καταγράφονται ως αίτια τις δύο πρώτες δεκαετίες ('70 και '80) το λανθασμένο μίγμα οικονομικής πολιτικής που συντηρούσε τον υψηλό πληθωρισμό καθώς και τον έλεγχο των τιμών (διατιμήσεις).
Στη δεκαετία του '90 έρχεται να σαρώσει την εγχώρια βιομηχανική παραγωγή η κατεύθυνση της ευρωπαϊκής πολιτικής για στροφή στον τομέα των υπηρεσιών και κυρίως των χρηματοπιστωτικών.
Κρατικοποιήσεις
Στην Ελλάδα, αυτής της τάσης, είχε προηγηθεί η δημιουργία της γενιάς των προβληματικών επιχειρήσεων με την κυβέρνηση τότε του Ανδρέα Παπανδρέου να προχωρά στις κρατικοποιήσεις ιδιωτικών εταιρειών, οι οποίες στη συνέχεια κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι: Η ΛΑΡΚΟ, η Πειραϊκή Πατραϊκή, τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, η ESSO - Πάππας κ.ά.
Πολυεθνικές
Την περίοδο 1991 - 1996 κλείνουν τα εργοστάσιά τους στην Ελλάδα οι πολυεθνικές βιομηχανίες ελαστικών Pirelli στην Πάτρα (μετά πολυήμερες απεργίες των εργαζομένων) και στο τέλος της προαναφερόμενης εποχής η Goodyear στη Θεσσαλονίκη. Ο ιταλικός όμιλος έφυγε για την Τουρκία αφήνοντας στην αχαϊκή πρωτεύουσα 500 άνεργους.
Ιστορικές επωνυμίες
Η ιστορία της ελληνικής βιομηχανίας έχει πολλές μελανές σελίδες όπως με το σβήσιμο από τον χάρτη επιχειρήσεων σαν την Πειραϊκή Πατραϊκή με 4.000 εργαζομένους, τη Χαρτοβιομηχανία Λαδόπουλου (1.200 εργαζόμενοι), την καλτσοβιομηχανία Μάντισον (250 εργαζόμενοι), τη Χαρτοποιία Αιγαίου (550 εργαζόμενοι), τη βιομηχανία ενδυμάτων Ρετσίνα (300 εργαζόμενοι).
Κύμα φυγής. Ηχηρά λουκέτα ήταν κι εκείνα της δεκαετίας του '80 όπως το κλείσιμο του εργοστασίου της Τεοκάρ στη Θεσσαλονίκη, τα κλωστήρια Φιλιατών, τα Μεταλλεία Σκαλιστήρη που βούλιαξαν την Εύβοια στην ανεργία, τα Μεταλλεία Φωκίδας, τα Πλαστικά Καβάλας και η Βιαμύλ. Επίσης στη δεκαετία '90 καταρρέουν η καπνοβιομηχανία Κεράνης, η Διεθνής Βιομηχανία Ενδυμάτων. Η μεγάλη Κλωνατέξ θα συνδεθεί με το σκάσιμο της φούσκας του Χρηματιστηρίου το 2000, ενώ στην περίοδο πια της οικονομικής κρίσης παγώνει η τσιμινιέρα των τσιμέντων Χαλκίδας, κλείνει το εργοστάσιο Πετζετάκις, λουκέτο βάζει η Καπνοβιομηχανία Γεωργιάδης, ενώ από τη λαίλαπα των μνημονίων κάηκαν χαλυβουργίες στη χώρα μας, όπως η Hellenic Steel. Πρόσφατα λουκέτα ήταν και αυτά της Πίτσος, της BSH, της Shelman, ενώ αντίστοιχη ήταν και η μοίρα των εργοστασίων της ΔΕΛΤΑ, ΕΛΑΪΣ - Uniliver και Pepsico.
Σημάδια ανάκαμψης. Η βιομηχανία δείχνει να ανακάμπτει δημιουργώντας 26.000 θέσεις εργασίας την περίοδο 2014 - 2019. Οι επενδύσεις από το ιστορικό υψηλό των 38.505 ευρώ ανά απασχολούμενο το 2008 και το ιστορικό χαμηλό των 12.905 ευρώ ανά απασχολούμενο το 2011, ανέβηκαν ξανά στα επίπεδα των 22.000 - 23.000 ευρώ ανά απασχολούμενο την περίοδο 2017 - 2019.
70% κάτω η προστιθέμενη αξία
Σύμφωνα με τη μελέτη της PwC η συνεισφορά της Ακαθάριστης Προστιθέμενης Αξίας (ΑΠΑ) της βιομηχανίας ως ποσοστό στη συνολική ΑΠΑ της ελληνικής οικονομίας είναι στο 10,6%, όταν το 1980 ήταν στο 17% και το 1986 έφτασε στο 17,3%. Την περίοδο της μνημονιακής περιόδου η Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία της βιομηχανίας έφτανε να βουλιάζει κατά σχεδόν 11 δισ. ευρώ. Το 2008 η Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία ήταν στα 26,9 δισ. ευρώ και το 2016 έπεσε στα 16 δισ. ευρώ. Αυτά τα περίπου 11 δισ. ευρώ μέχρι σήμερα δεν έχουν ανακτηθεί. Αν και από το 2017 έως το 2019 η βιομηχανία δείχνει να ανακάμπτει με την Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία να ανεβαίνει δειλά - δειλά στα 17,3 δισ. ευρώ. Η απώλεια των 160.000 θέσεων εργασίας από το 2008 έως το 2013, επίσης δεν έχει καλυφθεί παρά τον ρυθμό ανάπτυξη 3,9% της βιομηχανίας την περίοδο 2014 - 2019. Ρυθμός υψηλότερος από τον αντίστοιχο 3,5% της ελληνικής οικονομίας για το ίδιο διάστημα.
Η Tupperware και τα λουκέτα της Βοιωτίας
Ύστερα από το καινοτόμο δοχείο αποθήκευσης τροφίμων που ανακάλυψε ο Tupper στη δεκαετία του ‘40 και τον πρωτοπόρο τρόπο προώθησης με τις επιδείξεις κατ’ οίκον, η Tupperware έρχεται στην Ευρώπη τη δεκαετία του ‘60, φτάνοντας στην Ελλάδα το 1964. Τρία χρόνια μετά ανοίγει εργοστάσιο στη Θήβα, στο οποίο θα βάλει λουκέτο τον Απρίλιο. Πρόκειται για μία ακόμα παύση παραγωγικής δραστηριότητας στην Ελλάδα και μία ακόμα στη Βοιωτία τα τελευταία χρόνια.Τον Μάιο του 2020 είχε διακοπεί η λειτουργία του εργοστασίου της Schneider Electric στα Οινόφυτα με απώλεια 150 θέσεων εργασίας, το οποίο κατασκεύαζε μετασχηματιστές. Τον Μάρτιο του 2021 έκλεισε και το εργοστάσιο της Pipelife, με 70 εργαζομένους και αντικείμενο την παραγωγή πλαστικών σωλήνων ύδρευσης και άρδευσης. Στην περιοχή, λουκέτο είχε μπει τον Οκτώβριο του 2016 και στο εργοστάσιο της Pepsico, επίσης στα Οινόφυτα.
(από την εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ")
Θα άξιζε να σχολιάσουμε την ελλιπή αιτιολογία των "λουκέτων" αυτών:
Η κριτική του αρθρογράφου είναι από την εντελώς νεοφιλελεύθερη σκοπιά:
Για τα λουκέτα έφταιγε το κακο "Κρατος' που περιόριζε τις τιμές κ δεν συγκρατούσε με ασυγκράτητη λιτότητα τον πληθωρισμό...
..όπως κάνει εδώ κ χρόνια η Γερμανία κ καταστρέφεται γι'αυτό.
Δεν γίνεται καμμία αναφορά στην έλλειψη δομημένου Επιχειρηματικού Σχεδίου στις Επιχειρήσεις που έκλεισαν...
...στην έλλειψη εσωτερικής οργάνωσης, στην εξάρτηση από λίγους η συχνά και μονοψωνιακους προμηθευτές για τις κρίσιμες για την παραγωγή πρώτες ύλες...
...η σύγχυση μεταξύ "διόγκωσης " κ "ανάπτυξης"...
...η επέκταση σε προϊόντα άσχετα με το "core business " των Εταιρειών...
..και τέλος οι συχνά αντεργατικες πολιτικές των Εταιρειών έλλειψη αξιοκρατίας, κινητρων και πολιτικής αμοιβών, εκπαίδευσης -σε συνδυασμό, ασφαλώς , αλλά κ ως αίτιο υπερβολικών εργατικών κινητοποιήσεων, σε ένα συχνά αλληλοτροφοδοτουμενο "φαύλο κύκλο" (π.χ ΤΕΟΚΑΡ κ.α)
..σε συνδυασμό με έλλειψη καινοτομίας στο φάσμα προϊόντων κ υπηρεσιών, την απουσία η τυπική μόνον και γραφειοκρατική τήρηση Συστημάτων Διαχείρισης Ποιότητας (ISO 9000 κλπ) ...
...κ την ελλιπή συντήρησης του παραγωγικού εξοπλισμού που συχνά εθεωρείτο χαμένος χρόνος κ περιττό έξοδο ("δεν αγοράσαμε την μηχανή υαλουργίας για να την συντηρούμε, αλλά για να δουλεύει 24 ώρες το 24 ωρο..."(!) έλεγε εκνευρισμένος ο Βουλγαράκης, ιδρυτής της Υαλουργίας "ΓΙΟΥΛΑ " στο Αιγάλεω!)
Να μην παραλείψουμε, τέλος, να αναφερθούμε στον νεποτισμό και την τοποθέτηση συγγενών με μόνο προσόν τη συγγένεια αυτή σε κρίσιμες Διευθυντικές θέσεις στις Επιχειρήσεις αυτές (γιοι, κουνιαδοι, αδελφοί κλπ) ...
...με συνέπεια πλην της διασπάθισης των χρημάτων των Εταιρειών "δ ι ίδιον όφελος" (ποσοστά στις προμήθειες κλπ...) ...
..να επακολουθούν μετά το θάνατο των ιδρυτών, άγριες ενδοεταιρικές συγκρούσεις μεταξύ των συγγενών που οδήγησαν συχνά στη διάλυση των Εταιρειών (Πετζετάκις, "Χαλυβουργική" κλπ...) ...
..εις επιβεβαίωση του ρητού "Οι γιοι νέμονται χωρίς πολλή δουλειά την "έτοιμη" επιχείρηση που ίδρυσε και τους κληροδότησε ο πατέρας,κ τα εγγόνια την ξεπουλούν"...
..αφού άλλωστε σε αρκετές περιπτώσεις το όραμα των διαδόχων είναι να ...πουλήσουν την Επιχείρηση σε καλή τιμή κ να ξεκοκκαλισουν το τίμημα...("Γερμανός", "Τράπεζα Πειραιώς" κλπ)
Αλλά αυτό δυστυχώς δεν είναι μόνο Ελληνικό φαινόμενο...
Αφού εμφανίζεται σε μια περίοδο όπου ευρύτερα η Ευρώπη αυτοκτονεί βιομηχανικά...
..ίσως γιατί ζει ακόμη στον θνήσκοντα πλέον αστερισμό της αλαζονικό σκέψης " Θα δουλεύει ο τ.Τριτος Κόσμος (Κίνα Ινδία, Νιγηρία, Βραζιλία...) τις πρώτες του ύλες με το εκεί προσωπικό-γιατί να τα μεταφέρουμε και παράγουμε εδώ να μας βρωμίζουν την ατμόσφαιρα και τις πόλεις; -με δίκη μας τεχνογνωσία και διοίκηση, για να πίνουμε εμείς εδώ μπύρες και να καταναλώνουμε, γηράσκοντες ραγδαία..."
..που, καθώς οι χώρες τού τ. Τρίτου Κόσμου "ξυπνούν", μαθαίνουν και παράγουν για λογαριασμό τους και με τους όρους τους ...
..είναι απλά η σίγουρη συνταγή για την Ευρωπαϊκή-τουλάχιστον- βιομηχανική καταστροφή...
..εις δόξαν και χαράν Κίνας και ΗΠΑ...
Αυτοκτονική η πολιτική της Ευρώπης για τη βιομηχανία
Επενδύσεις δισ. φεύγουν για ΗΠΑ, λέει ο πρόεδρος της Eurometaux Ευ. Μυτιληναίος
Οι ΗΠΑ δίνουν ένα καρότο στις επιχειρήσεις για να γίνουν πράσινες, ενώ η Ευρώπη βάζει ποινή και φυσικά οι εταιρείες προτιμούν το δώρο της αμερικανικής κυβέρνησης παρά την ποινή των ευρωπαϊκών αρχών… Κάπως έτσι περιέγραψε πρόσφατα σε συνέντευξή του στο CNBC τη διαφορά του αμερικανικού νόμου για τον πληθωρισμό (IRA) και της ευρωπαϊκής πολιτικής, ο Ευάγγελος Μυτιληναίος.
Δύο μόλις ημέρες μετά, η Volkswagen, η μεγαλύτερη αυτοκινητοβιομηχανία της Ευρώπης, ανέστειλε τα σχέδια για ένα εργοστάσιο παραγωγής μπαταριών στην Ευρώπη. Φυσικά… προτίμησε τα 10 δισ. ευρώ που θα λάβει ως επιδότηση εάν το εγκαταστήσει στις ΗΠΑ. Προσφέροντας γενναιόδωρα κίνητρα σε κάθε στάδιο της παραγωγής, από την προμήθεια πρώτων υλών έως τη διάθεση του τελικού προϊόντος στον καταναλωτή, ο Λευκός Οίκος ενσωματώνει στον IRA μια δεκαετή στρατηγική για την ενεργειακή ασφάλεια και την ενεργειακή μετάβαση των ΗΠΑ. Για τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες που δοκιμάζονται ακόμη από τις υψηλές τιμές ενέργειας και τον πληθωρισμό, ο IRA αποτελεί μια ακόμη πρόκληση και καθώς οι ανησυχίες για ένα μεταναστευτικό ρεύμα ενεργοβόρων ευρωπαϊκών βιομηχανιών προς τις ΗΠΑ κορυφώνονται, τα μάτια στρέφονται στο σχέδιο-απάντηση στον αμερικανικό «προστατευτισμό» που θα ανακοινώσει η Ε.Ε. στις 14 του μηνός. Το μεγάλο ερώτημα είναι το κατά πόσο το περίφημο Green Deal (Critical Raw Material Act) θα καταφέρει να αντικρούσει τις δραματικές επιπτώσεις για την ευρωπαϊκή βιομηχανία και συνολικότερα το κατά πόσο η Ευρώπη θα επιδείξει, έστω και με σημαντική υστέρηση, την απαιτούμενη στήριξη για τη διατήρηση της παραγωγής και της απασχόλησης εντός των τειχών της. Το προσχέδιο που παρουσίασε πάντως τον Φεβρουάριο η Επιτροπή κινείται μακράν αυτού του στόχου, αφού στο κρίσιμο κομμάτι της χρηματοδότησης περιορίζεται σε ένα πιο χαλαρό πλαίσιο κρατικών ενισχύσεων, ζήτημα που έχει προκαλέσει αντιδράσεις από κράτη-μέλη που δεν διαθέτουν ισχυρούς προϋπολογισμούς.
Για τις προσδοκίες της ευρωπαϊκής βιομηχανίας ενόψει των ανακοινώσεων της Επιτροπής, αλλά και για τη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται μεταξύ των διατλαντικών εταίρων, μιλήσαμε με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συνδέσμου Βιομηχανιών Μετάλλου, Eurometaux, Ευάγγελο Μυτιληναίο. «Το μεγαλύτερο ζήτημα για τη βιομηχανία είναι το κόστος της ενέργειας. Εάν δεν ενεργήσουν στο θέμα της ενέργειας, δεν υπάρχει λόγος να παρουσιάσουν το Critical Raw Material Act, γιατί δεν θα υπάρχει κανείς εδώ τριγύρω να παράγει κρίσιμες πρώτες ύλες», δηλώνει. Ο ίδιος εμφανίζεται ιδιαίτερα ανήσυχος και για τις προεκτάσεις που μπορεί να πάρει το ζήτημα, καθώς έχει θέσει ήδη υπό δοκιμασία τις σχέσεις Ευρώπης – ΗΠΑ.
«Περιμένουμε από την Ευρώπη να ξυπνήσει και να κάνει κάτι», λέει ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συνδέσμου Βιομηχανιών Μετάλλου.
«Επενδύσεις δεκάδων δισ. ευρώ φεύγουν για Αμερική. Εχει εξελιχθεί σε μείζον ζήτημα Ευρώπης – Αμερικής, το οποίο ενδεχομένως να έχει και γεωπολιτικές προεκτάσεις», τονίζει με όλη την ευθύνη του ρόλου που του αναλογεί από την κομβική θέση του προέδρου της Eurometaux, την οποία κατέχει από τον περασμένο Οκτώβριο.
Σε ό,τι αφορά τη στάση της Ευρώπης, επαναλαμβάνει την αιχμηρή κριτική που έχει ασκήσει από την πρώτη στιγμή ανάληψης των καθηκόντων του και διαβεβαιώνει ότι θα συνεχίσει να διεκδικεί πιεστικά, μέτρα για τη στήριξη του κλάδου, που όπως λέει «συνεχίζει να αντιμετωπίζει υπαρξιακή απειλή από την ενεργειακή κρίση. Αν κλείσουμε τις βιομηχανίες μας και μεταφέρουμε την παραγωγή αλλού, αυτοκτονούμε ως ήπειρος. Περιμένουμε από την Ευρώπη να ξυπνήσει και να κάνει κάτι γι’ αυτό», τονίζει ο πρόεδρος της Eurometaux, εμμένοντας στην άποψή του περί «αυτοκτονικής» πολιτικής της Ε.Ε.
Για την ελληνική εξωστρεφή βιομηχανία ο ανταγωνισμός των ΗΠΑ θέτει θέμα επιβίωσης, σύμφωνα με τον κ. Μυτιληναίο, από τον οποίο ζητήσαμε να σχολιάσει και την εξαγορά της Enel Romania από τη ΔΕΗ. «Είναι μια μεγάλη επιχειρηματική κίνηση της ΔΕΗ, της ελληνικής οικονομίας και της Ελλάδας γενικότερα. Βοηθάει δε πολύ όλες τις ελληνικές ενεργειακές εταιρείες που διαθέτουν την απαραίτητη εξωστρέφεια», είπε.
Το «πράσινο σχέδιο» που αναμένεται να παρουσιάσει στις 14 Μαρτίου η Κομισιόν εισάγει διαδικασία για τον εντοπισμό στρατηγικών έργων για εξόρυξη, επεξεργασία και ανακύκλωση, τα οποία ενισχύουν την ασφάλεια εφοδιασμού της Ε.Ε. για στρατηγικές πρώτες ύλες. Κάθε κράτος-μέλος πρέπει να ορίσει μια εθνική αρμόδια αρχή υπεύθυνη για την αδειοδότηση έργων πρώτων υλών κρίσιμης σημασίας. Η έκδοση αδειών των συγκεκριμένων έργων δεν πρέπει να ξεπερνάει τους 24 μήνες για εξόρυξη και τους 12 μήνες για επεξεργασία και ανακύκλωση.
«Εισιτήριο» για Αμερική βγάζουν ιστορικές εταιρείες της Γηραιάς Ηπείρου
Ο κίνδυνος της αποβιομηχάνισης είναι πλέον άμεσος για την Ευρώπη, που δείχνει ανίκανη να αντιδράσει, ενώ πολλές βιομηχανίες στρέφονται προς τις ΗΠΑ προσβλέποντας σε γενναιόδωρες επιδοτήσεις από τα 369 δισ. δολ. του πακέτου Μπάιντεν. Τον αντιμετωπίζει άμεσα και η ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης, η Γερμανία, καθώς βλέπει ιστορικές βιομηχανίες της να δελεάζονται από τις επιδοτήσεις που τους υπόσχεται το αμερικανικό πρόγραμμα, εάν και εφόσον παράγουν πράσινες τεχνολογίες εντός ΗΠΑ.
Ηδη η εμβληματική αυτοκινητοβιομηχανία της Γερμανίας, η Volkswagen, έχει «παγώσει» το σχέδιό της να δημιουργήσει μονάδα παραγωγής μπαταριών για ηλεκτροκίνητα οχήματα στην ανατολική Ευρώπη. Οπως έχει καταστήσει σαφές, η ιστορική αυτοκινητοβιομηχανία τείνει να επιλέξει την ανέγερση αντίστοιχης μονάδας στην Αμερική, καθώς υπολογίζει πως μπορεί να επωφεληθεί από το πακέτο Μπάιντεν, αποσπώντας επιδότηση ύψους 10 δισ. ευρώ. Προτού οριστικοποιήσει τα σχέδιά της, πάντως, η VW δηλώνει πως περιμένει να δει την απάντηση της Ε.Ε. στο πακέτο Μπάιντεν, μια απάντηση που έως τώρα φαίνεται άνευρη και αναποτελεσματική.
Την ίδια στάση τηρεί και η βιομηχανία μπαταριών Northvolt, που έχει ήδη δηλώσει ότι είναι πιθανόν να εγκαταστήσει την επόμενη μεγάλη μονάδα της στις ΗΠΑ και όχι στη Γερμανία, αλλά έχει αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο να προτιμήσει τη Γηραιά Ηπειρο, εάν και εφόσον όμως διασφαλίσει μεγαλύτερες επιδοτήσεις από τις Βρυξέλλες. Οπως και η Volkswagen, η Northvolt υπολογίζει πως μπορεί να επωφεληθεί από το πακέτο Μπάιντεν αποσπώντας επιδοτήσεις ύψους τουλάχιστον 8 δισ. ευρώ, αν βέβαια εγκαταστήσει την παραγωγή της εντός ΗΠΑ. Ακόμη και η αμερικανική Intel Corp αναθεωρεί τα σχέδιά της, μολονότι είχε συμφωνήσει με το Βερολίνο την κατασκευή μονάδας παραγωγής μικροεπεξεργαστών στο Μαγδεμβούργο, με επιδοτήσεις ύψους 6,8 δισ. ευρώ από το γερμανικό κράτος.
Επικαλούμενη οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπισε μετά τη σχετική συμφωνία, η αμερικανική εταιρεία ζητάει τώρα από τη γερμανική κυβέρνηση πρόσθετες επιδοτήσεις, μεγαλύτερες κατά 4 έως 5 δισ. ευρώ. Σημειωτέον ότι η μονάδα στη Γερμανία εντασσόταν σε ευρύτερο επενδυτικό της πρόγραμμα ύψους 88 δισ. δολ. για την ανέγερση μονάδων της εντός Ευρώπης. Υπολόγιζε πως το συνολικό κόστος των επενδύσεών της θα έφτανε τα 33 δισ. ευρώ, με τις δαπάνες στη Γερμανία να μην υπερβαίνουν τα 17 δισ. ευρώ. Τώρα όμως υποστηρίζει ότι μόνον το σχέδιό της για τη μονάδα στη Γερμανία θα κοστίσει 30 δισ. ευρώ. Η αμερικανική βιομηχανία ανέφερε μάλιστα πως αρχικά υπολόγιζε ότι η Γερμανία θα επιδοτούσε κατά περίπου 40% το κόστος του επενδυτικού της σχεδίου στην επικράτειά της στο πλαίσιο του σχετικού προγράμματος της Ε.Ε. για την αυτάρκειά της σε μικροεπεξεργαστές. Τώρα, όμως, παραμένει ανοιχτή σε προτάσεις για ενίσχυση από άλλες κρατικές αρχές. Και ο κατάλογος των βιομηχανιών που βρίσκουν πιο συμφέρουσα την αμερικανική πρόταση τείνει να μεγαλώσει, όπως αναφέρουν στελέχη της ευρωπαϊκής βιομηχανίας.
Οπως ήταν αναμενόμενο, η Γερμανία που διαθέτει την απαιτούμενη οικονομική ισχύ ανακοίνωσε μέσα στην εβδομάδα την πρόθεσή της να προσφέρει δελεαστικές επιδοτήσεις στις βιομηχανίες προκειμένου να παραμείνουν στην επικράτειά της. Δεν έχουν, όμως, τις ίδιες δυνατότητες οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, πολλώ δε μάλλον οι χώρες του λεγόμενου ευρωπαϊκού Νότου, ενώ η όποια κοινή ευρωπαϊκή απάντηση από τις προτάσεις της Κομισιόν φαίνεται έως τώρα ανεπαρκής.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου