BUSINESS PLAN 250 EK ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΡΚΟ...ΜΕ ΧΡΕΗ 570 ΕΚ ΕΥΡΩ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΩΣ ΜΙΚΡΟ ΤΟ ΠΟΣΟ;
Η ΛΑΡΚΟ είναι το "διαμάντι " της Ελληνικής Βαριάς Βιομηχανίας.
Η Ελλάδα είναι η μια από τις έξη χώρες παγκοσμίως που διαθέτει ορυκτά σιδηρονικελιου, που παράγεται σε ευνοϊκή αναλόγια από τον βωξίτη, από τα οποία μπορει να προκύψει με επίπλευση το νικέλιο, απαραίτητο για την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα, απαραιτήτου σε πολλές κρίσιμες χρήσεις (ιατρικός εξοπλισμός, εστίαση, αμυντικά συστήματα κλπ)
Στο παρελθόν είχαν γίνει πειράματα από το ΕΜΠ υπο τον καθηγητή Μεταλλουργίας Μουσουλο, για παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα στην Ελλάδα, αλλά αυτά, αν και επιτυχή, παρεμποδιστήκαν από ξένα ανταγωνιστικά συμφέροντα στον κλάδο (“ British Steel” κ.α.) να προχωρήσουν παραπέρα σε μαζική παραγωγή.
Έκτατε η ΛΑΡΚΟ, που υπήχθη στον Ν.1386 /83 για τις «Προβληματικές Επιχειρήσεις», πέρασε και περνά πολλές περιπέτειες, εξ ων η μεγαλύτερη είναι τα δυσθεώρητα χρέη της προς την ΔΕΗ, ως εξαιρετικά ενεργοβόρος βιομηχανία λόγω ηλεκτροκαμίνων τήξης κλπ…
Σήμερα η ΛΑΡΚΟ εκχωρείται στην κοινοπραξία ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ/AD Holdigs, ενώ εμφανίζεται σε εκπόνηση ένα Business Plan ύψους τάξης 250 εκ., που παρατίθεται κατώτερο.
Εν τούτοις αυτό το Σχέδιο είναι πλήρες υποθέσεων και συσχετισμού με ανασφαλείς τομείς της αγοράς, όπως οι μπαταρίες αυτοκίνητων, ανώριμους ακόμη, ενώ είναι κατά την άποψη μας , δυσανάλογα περιορισμένου ύψους σε σχέση με τα χρέη της Εταιρείας, ταξης 500 εκ, εμφανίζοντας μάλιστα στροφή σε νέους, αγνώστους στην ΛΑΡΚΟ τομείς (υδρομεταλλουργια), ενώ ακόμη δεν έχει «νοικοκυρέψει» τον τομέα που καλά γνωρίζει και όπου έχει επιστημονική και τεχνοπαραγωγικη εμπειρία
Συγκεκριμένα:
H σύνδεση του Επιχειρηματικού Σχεδίου με την αγορά της μπαταρίας αυτοκινήτου, της οποίας το μέλλον είναι ασαφές, αφού και η χρήση της μπαταρίας στα επερχόμενα ηλεκτροκίνητα αυτοκίνητα εξαρτάται από αυτή καθ' εαυτή την αγορά του ΙΧ, που λόγω των μεγάλων διακυμάνσεων στην τιμή βενζίνης κ της ηλεκτρικής ενέργειας είναι αβέβαιη , αποτελεί ήδη ένα πρόβλημα ορατό δια "γυμνού οφθαλμού".
Η προβλεπόμενη συνέχιση της πυρομεταλλουργικης παραγωγής σιιδηρονικελιου άλλωστε, εξαρτάται από την εξασφάλιση προνομιακών συμβάσεων προμήθειας ηλεκτρικής ενέργειας με τη ΔΕΗ, κάτι που θα απαιτήσει ασφαλώς την αποπληρωμή σημαντικού μέρους του προς αυτήν χρέους της ΛΑΡΚΟ, ύψους 400 εκ€.
Αφ' ετέρου η στροφή ΚΑΙ σε ένα τομέα επίσης ηλεκτρονικό, την υδρομεταλλουργια, παντελώς άγνωστο στην Ελλάδα, αποτελεί σημαντικό ρίσκο , σε σχέση με την πολύ λιγότερο επικίνδυνη προσπάθεια να μειωθεί σημαντικά το κόστος της ήδη γνωστής μεθόδου παραγωγής σιδηρονικελίου με πυρομεταλλουργια , αντί της σχεδόν εγκατάλειψης της (αρκεί να επισημανθεί ότι οι χειριστές του γερανού του κάδου της ηλεκτροκαμινου- πράγματι βαρύ κ ανθυγιεινό ...-είχαν σύμβαση να εργάζονται για 4ωρο με αμοιβή 8ωρου!-βασικη αρχή Επιχειρηματικών Σχεδίων:Δεν "μεταπηδας" σε άγνωστο κλαδο, παραγωγής η/και πωλήσεων, αν δεν έχεις πλήρως "εξαντλήσει" τον ήδη γνωστό...)
Ας ληφθεί επ αυτού υπόψη ότι η στροφή προς νέα άγνωστη τεχνολογία θα απαιτήσει την πρόσληψη κ εργασία ειδικών τεχνικών περί αυτήν, που δεν θα ελέγχονται και συνεργάζονται εύκολα από και με τον υπόλοιπο μηχανισμό Διοίκησης που θα έχει παραμεινει, δημιουργώντας πιθανόν μια χωριστή "υποΛΑΡΚΟ" μέσα στην ήδη υπάρχουσα Εταιρεία που έχει πολύ ταλαιπωρηθεί σε επίπεδο χρηματοδότησης κ διοίκησης, προκαλώντας ίσως νέα προβλήματα ενότητας διοίκησης
Δεν προβλέπεται επίσης εύκολη απορρόφηση του προϊόντος με βάση την υδρομεταλλουργικη μέθοδο, αφού προτεραιότητα θα έχουν εταιρείες που ήδη δραστηριοποιούνται με αυτή την παραγωγική μέθοδο.
Δύσκολα ένας πελάτης θα αγοράσει το προϊόν αυτό από μια Εταιρεία σαφώς κ γνωστά προβληματική , που παράλληλα είναι "νεοφώτιστη" στην υδρομεταλλουργια.
Σε συνδυασμό με τα ανωτέρω, το γεγονός ότι η ΛΑΡΚΟ έχει σήμερα αρνητική καθαρή θέση 400 €, δημιουργεί σκέψεις στο ότι η σχεδιαζόμενη επένδυση 200 εκ € υπολειπεται αυτού του μεγέθους σημαντικά.
Θα ήταν ευχής έργο η ανάδοχος Εταιρεία ΤΕΡΝΑ να επανεξετάσει ,επομένως, το Επιχειρηματικό αυτό Σχέδιο στην κατεύθυνση της βελτιστοποίησης του κόστους παραγωγής των ηλεκτροκαμινων, τις οποίες ήδη υπάρχει πολύχρονη εμπειρία.
Business plan με στόχο τη σταδιακή αύξηση της παραγωγής σιδηρονικελίου και άλατος του θειικού νικελίου σε 20.000 τόνους ετησίως πρόκειται να βάλει σε εφαρμογή η κοινοπραξία της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ – AD Holdings, η οποία ανακηρύχθηκε και επισήμως αυτή την εβδομάδα προτιμητέος επενδυτής για τα μεταλλεία και το εργοστάσιο της ΛΑΡΚΟ.
Το άλας του θειικού νικελίου αποτελεί την πρώτη ύλη για την παραγωγή μπαταριών για την αυτοκινητοβιομηχανία και η τιμή του είναι εξίσου υψηλή όσο το καθαρό νικέλιο και σαφώς υψηλότερη από το σιδηρονικέλιο. Με δεδομένη τη στροφή της αυτοκινητοβιομηχανίας στην ηλεκτροκίνηση, αλλά και τη συνεχή ανάπτυξη της ζήτησης για αποθήκευση ενέργειας, εκτιμάται πως η ζήτηση θα παραμείνει μακροπρόθεσμα ισχυρή, δημιουργώντας προϋποθέσεις επιστροφής της εταιρείας σε υγιή κερδοφορία.
Προκειμένου, όμως, να καταστεί δυνατή η «καθαρή» παραγωγή σιδηρονικελίου και κυρίως άλατος του νικελίου, η νέα ιδιοκτησία της μεταλλευτικής βιομηχανίας πρόκειται να επενδύσει ποσά της τάξης των 200 με 250 εκατομμυρίων ευρώ τα επόμενα πέντε έτη, ενώ παράλληλα θα διαμορφώσει τη δραστηριότητά της έτσι ούτως ώστε το αποτύπωμά της στο περιβάλλον να μηδενιστεί.
Το ρίσκο ωστόσο είναι πολύ μεγάλο και συνδέεται τόσο με τις διεθνείς χρηματιστηριακές τιμές των μετάλλων όσο και με το κόστος της ενέργειας, αλλά και την ισοτιμία ευρώ – δολαρίου, μιας και οι συναλλαγές στις αγορές αυτές γίνονται σε αμερικανικό νόμισμα.
Το ενεργειακό κόστος
Χρόνιο πρόβλημα της ΛΑΡΚΟ ήταν η ακριβή ενέργεια. Σε συνδυασμό με την κακοδιαχείριση και τη διεθνή οικονομική κρίση της προηγούμενης δεκαετίας, οδήγησε τη μεταλλευτική βιομηχανία σε χρέη προς τη ΔΕΗ που ξεπέρασαν τα 350 εκατομμύρια ευρώ και αρνητική καθαρή θέση, που ξεπέρασε τα 400 εκατομμύρια. Η κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος ετησίως, όταν το εργοστάσιο λειτουργούσε πλήρως, προσμετράτο σε terawatts και είναι μία από τις υψηλότερες, αν όχι η υψηλότερη, στη χώρα. Σύμφωνα με το business plan της κοινοπραξίας, προβλέπεται περιορισμός της εξάρτησης από την ενέργεια και στροφή από την πυρομεταλλουργία στη σαφώς φιλικότερη για το περιβάλλον υδρομεταλλουργία. Ιστορικά η ΛΑΡΚΟ λειτουργούσε 5 ηλεκτροκαμίνους, μια λίαν ενεργοβόρο μέθοδο, από την οποία παρήγε σιδηρονικέλιο, το φθηνότερο δηλαδή από τα προϊόντα νικελίου. Σε πρώτη φάση και εφόσον η εταιρεία μπορέσει να εξασφαλίσει μακροπρόθεσμα συμβόλαια προμήθειας ηλεκτρικού ρεύματος σε τιμές που θα καταστήσουν τη λειτουργία των υψικαμίνων βιώσιμη, θα προχωρήσει στη λειτουργία ενός ή δύο από τις ηλεκτροκαμίνους που διαθέτει, με στόχο ετήσια παραγωγή 7.000-8.000 τόνων σιδηρονικελίου. Δραστηριότητα που θα απαιτήσει την απασχόληση ενός σημαντικού μέρους των πρώην εργαζομένων, οι οποίοι έχουν ήδη από πέρυσι απολυθεί και αποζημιωθεί από την Ειδική Διαχείριση.
Παράλληλα, η νέα διοίκηση της εταιρείας θα ξεκινήσει την υλοποίηση επενδύσεων που θα της επιτρέψουν, χρησιμοποιώντας την υδρομεταλλουργία, να παράγει προϊόν υψηλότερης προστιθέμενης αξίας και να το διοχετεύει στις διεθνείς αγορές πρώτων υλών για μπαταρίες. Η σχετική ζήτηση από τις ευρωπαϊκές και όχι μόνο αυτοκινητοβιομηχανίες είναι ισχυρή και επί του παρόντος η προσφορά ελλειμματική.
Πολύ πριν φτάσουμε, όμως, εκεί, θα χρειαστεί να γίνει, κατ’ αρχάς, αποτύπωση της τρέχουσας περιβαλλοντικής κατάστασης από μηχανικούς που θα λειτουργήσουν για λογαριασμό τόσο του Δημοσίου όσο και των νέων μετόχων, καθώς οποιαδήποτε περιβαλλοντική ή άλλη αποκατάσταση απαιτηθεί για όσα έχουν συμβεί μέχρι σήμερα βαραίνει, με βάση τη σύμβαση, την πλευρά του Δημοσίου. Από την ημέρα ωστόσο που θα αναλάβει την εταιρεία για κάθε δραστηριότητα που θα λαμβάνει χώρα, υπεύθυνη θα είναι η νέα ιδιοκτησία.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου