ΕΡΓΑΣΙΑ 3 ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ, 2 ΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ....ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ;

 

Eχουμε πολλές φορές ως επί 25ετία Σύμβουλοι Επιχειρήσεων προσπαθήσει να πείσουμε Επιχειρηματίες να μην πηγαίνουν κάθε μέρα στο Γραφείο τους, αλλά να διοικούν την Επιχείρηση τους κάποιες μέρες ΚΑΙ εξ αποστάσεως (από την οικία τους ,π.χ.) …

…κερδίζοντας έτσι αφ ενός πολύτιμο χρόνο μεταβάσεων-επιστροφών, αλλά  και επιδιώκοντας έτσι οι συνεργάτες τους να αναλαμβάνουν καθένας τις ευθύνες του με βάση τις συγκριμένες εντολές και διαδικασίες που ασφαλώς προηγουμένως ο Επιχειρηματίας πρέπει να έχει θεσπίσει και επιβλέψει την εφαρμογή τους.

Στην εποχή των ηλεκτρονικών επικοινωνιών, των skypes κλπ, αυτό είναι περισσότερο από δυνατό.

Είναι απαραίτητο.

Όταν ο Επιχειρηματίας είναι συνεχώς στην επιχείρηση, οι υπάλληλοι «κακομαθαίνουν»,  παραλύουν, ούτως  ειπείν, και  ζητούν συνεχώς εγκρίσεις, επιδιώκοντας  και να ενημερώνουν  άχρηστα και συνεχώς τον Επιχειρηματία, επιδεικνύοντας έτσι νομιμοφροσύνη και ότι εργάζονται πολύ, φορτώνοντας του όμως δικά τους καθήκοντα.

Αλλά και ο Επιχειρηματία έτσι κακομαθαίνει να εμπλέκεται συνεχώς σε όλα, να θέλει να εποπτεύσει τα πάντα, κατολισθαίνοντας στην «πυραμίδα ιεραρχίας» ένα σκαλί κάτω, και παίρνοντας  την θέση των υφισταμένων του, μετατρεπόμενος σε ένα «συγκεντρωτικό» ηγέτη που τελικά όλα περνούν από αυτόν…

Με αυτόν τον τρόπο, πλην των συγχύσεων τελικά για το ποιος είναι αρμόδιος και αποφασίζει τι,  αν ένας υφιστάμενος έχει ένα μισθό Χ, και ο Επιχειρηματίας κάνει την μισή του δουλειά γιαυτόν, ο υφιστάμενος βλάπτει και οικονομικά την Επιχείρηση, αμειβόμενος επιπρόσθετα κατά Χ/2 για δουλειά που δεν κάνει…

..ενώ και ο Επιχειρηματίας βλάπτει επίσης την Επιχείρηση του, αμειβόμενος –με  όποιο τρόπο κι αν έχει οριστεί η αμοιβή του-πιο πλουσιοπάροχα στο χρόνο που αφιερώνει για υποδεέστερη, χαμηλότερου κόστους  εργασία…

..εκτός δε αυτού, καταστρέφει κάθε κουλτούρα πρωτοβουλίας, ευθύνης και αποτελεσματικότητας των υπάλληλων του.

Μια  καλή αναλογία είναι τρεις μέρες στο  Γραφείο, δυο μέρες στο σπίτι, όπου απερίσπαστος από τα ξαφνικά ανοίγματα της πόρτας και ερωτήσεις τύπου «Να σας πω ένα λεπτό;» των υφιστάμενων, ο Επιχειρηματίας μπορει να αφιερώσει το χρόνο του σε μελέτη αναφορών , και Στρατηγικό και Μακροπρόθεσμο Σχεδιασμό, που είναι αδύνατος στο  Γραφείο, όπου συνεχώς ακούγονται τηλέφωνα, και ενεδρεύει ο πειρασμός της συνεχούς «καθόδου στη μάχη» και εποπτείας, αντί της εκπαίδευσης και οργάνωσης των υφιστάμενων  για αυτόνομη δράση, χωρίς τη βαριά σκιά του.  

Το παράδειγμα αυτό ισχύει και στα σεμινάρια που πραγματοποιούμε, με συμμετοχή  Ανωτέρων και Ανωτάτων Στελεχών Επιχειρήσεων, όπου συχνά τα στελέχη διακόπτουν την παρακολούθηση-κάτι πολύ ενοχλητικό και για τον εισηγητή και για τους υπολοίπους συμμετέχοντες- απαντώντας σε –πάντοτε…- «έκτακτα τηλέφωνα» από συνεργάτες τους στην Εταιρεία, και όταν τους ερωτούμε «Μα δεν είχατε ενημερώσει ότι θα απουσιάζετε σε σεμινάριο και να μη σας διακόπτουν συνεχώς για μια μέρα; Δεν έχετε αφήσει κανένα στο πόδι σας;» η απάντηση είναι πάντα η ιδία « Ξέρετε, γίνεται χαμός..» ( πάντα γίνεται χαμός…) , «είναι ένα ειδικό θέμα»(πάντα υπάρχει ένα ειδικό θέμα που κανείς άλλος δεν μπορεί να χειριστεί) και λοιπές ευθηνές δικαιολογίες…

Διαβάστε, εστω και με δυσκολία, επ αυτού τις πολύ ενδιαφέρουσα απόψεις του Τζιμ Κλιφτον, Πρόεδρου της Gallup, μαζί με άλλες ενδιαφέρουσες ιδέες για την ενδοεπιχειρησιακη επικοινωνία και καθοδήγηση των υφιστάμενων.( Το κείμενο από φωτό, γιατί δεν  ανευρίσκεται στο Internet- συνέντευξη στην «Οικονομική Καθημερινή 13/11/2022) 

Και μην ξεχνάτε: Ολα γίνονται, αν τα οργανώσεις για να γίνωνται...